Γράφει η Ραφαηλία Μπατζή, μέλος της Ε.Ο.Ν. Χαλκιδικής
«Αγιώρ Αγιώρ Αφέντη μου και Αφέντη Καβαλάρη που ‘σαι ζωσμένος με σπαθί και με χρυσό κοντάρι» λέει ο στίχος από το ομώνυμο και πασίγνωστο καππαδοκικό τραγούδι που συναντάται με μικρές παραλλαγές σε όλη την Ελλάδα από την Θράκη ως την Κύπρο. Τραγούδι αφιερωμένο στον πολυαγαπητό Άη Γιώργη, το παλικάρι πάνω στο άλογο εκείνο που λες πως σαν από πάντα προστατεύει την Ελλάδα, σαν να γεννήθηκε για να ‘ναι δικός μας, προστάτης μας. Είναι ο Άγιος που συνδέθηκε με την Κωνσταντινούπολη, την νίκη του Ελληνισμού κατά της Τουρκιάς χθες σήμερα και για όσο ακόμη θα χρειάζεται. Τον Άη Γιώργη παρακαλούσαν να τους γλιτώσει από τον δράκο του πηγαδιού, τον Άη Γιώργη παρακαλούμε και εμείς σήμερα να μας λυτρώσει από τους δράκους της εποχής.
Γεννήθηκε στην Καππαδοκία, το πότε δεν είναι εξακριβωμένο, λίγα ξέρουμε για την ζωή του πριν από την ένταξη του στον στρατό. Υπηρέτησε ως υψηλόβαθμος στρατιωτικός την εποχή του Διοκλητιανού, άλλοι λένε ότι από μικρός ήταν Χριστιανός άλλοι λένε ότι έγινε αργότερα, όπως και να έχει, ανήκει στους πρώτους Χριστιανούς. Υπηρετούσε ως Χριστιανός Ορθόδοξος στο ρωμαϊκό στρατό ήταν γνωστός για την τόλμη και την ηρωϊκότητά του για αυτό και διακρίθηκε.
Ο Γεώργιος όμως δεν έκανε εκπτώσεις στην πίστη του για να κρατήσει τα αξιώματά του και όταν έγινε γνωστή η κατηχητική δράση του και η πίστη του, ο Διοκλητιανός είχε αρχίσει τους διωγμούς, έτσι ήρθε η ώρα να διωχθεί από τον Αυτοκράτορα της Ρώμης και να δοξαστεί από τον Βασιλιά της Δόξης και ο Γεώργιος. Ο Διοκλητιανός άρχισε να δελεάζει τον Γεώργιο με διάφορα πλούτη, δόξες, και τιμές αλλά ο Γεώργιος ήταν ανένδοτος δεν είχε σκοπό να προδώσει τον Χριστό.
Ο Διοκλητιανός εξοργισμένος, αποφάσισε να τον εκτελέσει, κατατάσσοντάς τον Μεγαλομάρτυρα και Μέγα Άγιο.
Το μαρτύριό του φρικτό, η ανδρεία του απερίγραπτη. Τον έδεσαν σε ένα ξύλο και με αιχμηρό κοντάρι τον χτυπούσαν στην κοιλιά, ύστερα τον λόγχισαν, ενώ αμέσως μετά τον ξέσκισαν με ειδικό τροχό από μαχαίρια, μετά τον έριξαν σε λάκκο με καυτό ασβέστη, ενώ έπειτα τον ανάγκασαν να περπατήσει με πυρωμένα μεταλλικά παπούτσια. Το τέλος ήρθε με τον αποκεφαλισμό, σε όλα αυτά όμως ο Άγιος Γεώργιος ήταν ειρηνικός, χορτασμένος από την Θεία Χάρη, γεμάτος από έρωτα, λατρεία για τον Χριστό. Για αυτό και τα άντεξε, όχι για να γίνει Άγιος στο μυαλό του. Ο Άγιος Γεώργιος ήθελε να πονέσει για τον Πονεμένο Θεό του, να πάθει για να νιώσει τα σεπτά πάθη Του Χριστού.
Για την Ελλάδα ήταν και είναι Μέγας, είναι κομμάτι της ελληνικής ιστορίας, της ελληνικής συνείδησης, του ελληνικού πολιτισμού, της ελληνικής παράδοσης, της ελληνικής ψυχής. Απ’ άκρη σ’ άκρη μια Εκκλησιά θα ‘ναι αφιερωμένη στην χάρη του, κάποια Εικόνα του θα θαυματουργεί. Όσα χρόνια και να περάσουν πάντα ο Άγιος Γεώργιος θα ‘ναι, αν όχι ο πρώτος, απ’ τους πρώτους Αγίους που θα σου ‘ρθουν στο νου σαν θελήσεις βοήθεια, την στιγμή της ανάγκης, της χαράς, του πόνου και του φόβου θα ‘ναι εκεί με το σπαθί στο χέρι, καβάλα στ’ άλογο, δίπλα σου, να σου δείχνει και να σου ανοίγει τον δρόμο. Γιατί είναι Άγιος, Μάρτυρας, Ήρωας, Αγωνιστής. Γιατί είναι ο Άη Γιώργης και αυτό τα λέει όλα .
Αξίζει εδώ να σημειώσω ότι ανήμερα της γιορτής του στις 23 Απρίλη του 1827 ο Άγιος Γεώργιος πήρε κοντά του και έναν άλλο Γεώργιο, τον Καραϊσκάκη, ο οποίος σε όλη του την ζωή έλεγε πως με τον Άη Γιώργη είναι συνάδελφοί για αυτό και είχαν ιδιαίτερη αγάπη μεταξύ τους .
Αδέλφια ο Άγιος Γεώργιος είναι μαζί μας δίπλα μας και θέλει από μας πνεύμα αγωνιστικότητας, πίστης, ανδρείας για να είναι δίπλα μας. Μπροστάρης στον προσωπικό μας αγώνα, αλλά και της Ελληνικής Ορθόδοξης Νεολαίας μας (ΕΟΝ) για μια Ελλάδα που θα έχει μέσα της τα νάματα της καθ’ ημάς Ανατολής, εκείνης που γέννησε και τον Άγιο. Για μια Ελλάδα με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη, για μια Ελλάδα που θα είναι Ελλάδα, για μια Ελλάδα με Έλληνες του Χριστού.
Χρόνια πολλά Άη Γιώργη, πιάσε το σπαθί σου και έλα να μας λευτερώσεις!
Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες!
